اگر سودای لیلی در سرت افتاد، مجنون شو

که هر شهری به صحرای جنون، دروازه ای دارد

"هرکس در طلب من بیاید، مرا میابد و هرکس مرا بیابد، مرا میشناسد

و هرکس مرا بشناسد، عاشق من میشود وهرکس عاشق من شود، من اورا عاشق خواهم شد

و هرکس که من عاشق او شوم، او را خواهم کشت و دیه او را خواهم داد و

دیه ی او خود من هستم."

بله...اینم آخرین پست قرار شبانه...رسیدیم به آخر خط...

راهی برای موندن نمونده...سه سال، عمر کمی نبود که بهره نبردم...

نوشتن قرار شبانه لیاقت می خواست که نداشتم...

ازم گرفیش تا قدر داشتنش رو بدونم...

ممنون به خاطر این سه سال،به خاطر فرصتایی که بهم دادیو قدرشو ندونستم...

به خاطر دوستای خوبی که باهاشون آشنا شدم...

ممنون به خاطر خودت...

دوست داشتم قشنگ تر از اینا تمومش کنم ولی گفتنیا رو قبلا گفتم...

نه حرفی واسه گفتن مونده و نه فرصتی برای موندن...

حلالم کنید...

دیگه تموم شد فرصتم...

سخته گفتنش ولــــی...

خداحافظ واسه همیشه...

         اینجا کسی منو نخواست        

اومدم،مــــــــــــــــیرم*دل بستم ،دل مــــــــیکنم*یادگرفتم،از یاد مــــــــــیبرم،فـــــــــراموش میکنم،

مـــیرم بـــرای هــــــــــمیشه...

... خــــــــــدا

ایندفــه

...تو بــغض منو بشکن

!!!!!!!بـــــــارون شدنش با من

دوستدار همیشگی تون: سارا

آخرین پستای قرار شبانه است...تا آخر مرداد بیشتر در کنارتون نیستم...

دو سال و هشت ماه به همین سادگی گذشت...

دوستای خیلی خوبی پیدا کردم...روزای خوشی رو در کنار هم سپری کردیم...

ولی دیگه وقت رفتنه...

بار و بندیلو واسه آخر شهریور بسته بودم ولی تصویب شد که مرداد بسته شه...

فکر نکنم یه ماه زودتر و یا دیر تر فرقی داشته باشه...

میدونم خیلی ها ازم دلخورن که خودشون میدونن..."معذرت می خوام"

منم گاهی رنجیدم ولی در کنارش بخشیدم...

انتظار دارم متقابلا عذرم رو بپذیرید...

چون آخرین پستامه می خوام بی رو در بایستی و رو راست حرفمو بزنم:

تو این مدت بهترین دوست وبلاگی که داشتم و شاید خیلی دلخورش کردم، آقا محمد بود صاحب وبلاگ "سکوت سرد آراز" می خوام تک تک معذرت خواهی کنم:

آقا محمد به خاطر همه دلخوریایی که ازم داری منو ببخش، فراموش کن، دنیا ارزش نداره...

یکی هم که ازش یه مقدار دلخوری دارم البته داشتم ،بخشیدمش، مهدیه خانومه:

مهدیه جان من دیگه دارم میرم،نیستم که بخوای.......... .

پس دیگه بی خیال شو...

از همتون به خاطر مهربونیاتون ممنونم...

فرصت نشد جبران کنم...شرمنده...

واسه همگیتون آرزوی خوشبختی دارم...

ماه رمضون نزدیکه، ما که رفتیم، از خاطرتون و دعای خیرتون فراموشم نکنید...

یه پست دیگه در خدمتتونم ، یکی دو روز مونده به ماه رمضون...

بعدشم شرمو کم می کنم...

فقط یه خواهش :

تو این چند روز اگه حرفی هست، اگه دلخوری هست، یا هر چی دیگه لطفا کامنت بذارید که بعدا شرمنده تون نشم...

فدای همه مهربونیاتون:سارا

"لحظه ی صفر عاشقی، سه صلوات برای سلامتی آقا امام زمان(ع)"

"ای تک ستاره ی بهشت، ما دلمان را برای آمدنت نذر کرده ایم، حسرت به دلمان نگذار"

این متن انتخابی پلاکارد جشن نیمه شعبان امسالمونه واسه سر در خیابون...

سر در کوچه هم یه پلاکارد دیگه هست با این عنوان:

"مهدی جان، وقتی برای بدرقه ی عشق میروی،از کوچه های خسته ی ما هم عبور کن"

امسال چهارمین ساله که با بچه های کوچه نیمه شعبان رو جشن میگیریم...

خیلی خوش میگذره...حال و هوای خاصی داره...

هر سال با کمک همدیگه چلچله میسازیم،اسپند دود میکنیمو واسه سلامتی آقا شربت و شیرینی میدیم...

تا شاید یه روزی بیاد...شاید...

خدا را شکر که لباسهایم کمی برایم تنگ شده اند، این یعنی غذای کافی برای خوردن دارم...

خدا را شکر که در پایان روز از خستگی از پا می افتم، این یعنی توان سخت کار کردن را دارم...

خدا را شکر که در مکانی دور، جای پارک پیدا کرده ام، این یعنی هم توان راه رفتن دارم و هم اتومبیلی برای سوار شدن...

خدا را شکر که سرو صدای همسایه هارا می شنوم، این یعنی میتوانم بشنوم...

خدارا شکر که هرروز باید با زنگ ساعت بیدار شوم، این یعنی من هنوز زنده ام...

خدا را شکر که من گاهی اوقات بیمار می شوم، این یعنی به یاد آورم که اغلب اوقات سالم هستم...

شاید مرا دیگر نشناسی

شاید مرا به یاد نیاوری

اما من تو را خوب میشناسم

ما همسایه ی شما بودیم

و شما همسایه ی ما

همه مان همسایه ی خدا

خوب یادم هست  که آن روزها

عاشق آفتاب بودی

توی دستت همیشه قاچی از خورشید بود

نور از لای انگشتان نازکت میچکید

راه که می رفتی ردی از روشنی روی کهکشان می ماند

اما همیشه خواب زمین را میدیدی

دلت می خواست به دنیا بیایی

و همیشه این را به خدا می گفتی

و آنقدر گفتی و گفتی تا خدایت به دنیا آورد

تو اسم مرا از یاد بردی و من اسم تو را

دوست من           

هم بازی بهشتی ام

نمی دانی چقدر دلم برایت تنگ شده است

هنوز آخرین جمله ی خدا توی گوشم زنگ می زند

"از قلب کوچک تو تا من یک راه مستقیم است

اگر گم شدی از این راه بیا"

 و همه ی پدرای عزیز تبریک میگم...

سحر فردا مراسم اعتکاف شروع میشه...

منم اگه خدا بخواد امسال جزء معتکفین هستم...

قرار نبود برم اعتکاف ولی یه توفیق اجباری نصیبم شد...

خدا می خواد به زور آدمم کنه...

امیدوارم لایق این آدم شدن باشم...

همه تونو دعا میکنم...

واسم خیلی خیلی دعا کنید...

اگه زنده موندم 3 روز دیگه برمیگردم پیشتون...

اگرم نه که همگی حلالم کنید...

دوستدار همیشگی تون:سارا از قرار شبانه

جوونا آقا بشید زنده کنید رسم جوون مردی رو امشب

یتیما منتظرن زنده کنید شیوه ی شب گردی رو امشب

حیدر کرار نی ام خانه نشینم ولی

جان به فدای جگر سوخته ات یا علی

تو کوچه های دل من اسم قشنگ علیه

 قافیه ی تنگ دلم از دل تنگ علیه

عبادت علی مگه میتونه غیر از این باشه

باید مث علی بشه هرکی که اهل دین باشه

فردا اگه مهدی بیاد دردا رو درمون میکنه

آسمون شهرمونو ستاره بارون میکنه

چشماتو واکن آقاجون بالای خسته مو ببین

منو نگا کن آقاجون دل شکسته مو ببین

میشه یکبار دیگه سر بزنه به خونه ی ما

بگیره نشونی از غربت بی نشونه ی ما

سلام به همه ی دوستای خوبم:

بعد از یه مدت باز واسه دید و بازدید و آپ وبلاگم اومدم...

مشغول درس بودم و امتحانات...

در حال حاضر هم مشغول کلاس تابستونه و ترم تابستونه که به زودی شروع میشه...

دیگه کم کم باید بار و بندیلمو جمع کنم از اینترنت و قرارشیانه واسه همیشه برم...

دیگه کم کم آخرین پستای قرار شبانه رو تایپ میکنم...

البته دو سه ماهی هستم تا آخرای شهریور...

سعی میکنم تو این مدت زود به زود بیام...

بی خیال، واسه خداحافظی وقت زیاده...

فعلا که هستم در کنارتون...

این شعرو هم داشته باشید تا پست جدید بعدی که به زودی میزنم ؛-)

ای خدا غصه نخور از تو فراری نشدم

بعد از آن حادثه در کفر تو جاری نشدم

با وجودیکه به حکم تو دلم زخمی شد

شاکی از آنکه مرا دوست نداری نشدم

ابر را چوب همین سادگی اش ویران کرد

من که ویرانتر از آن ابر بهاری نشدم

ای خدا غصه نخور باز همین می مانم

من زمین خورده این ضربه کاری نشدم

هرکسی خواست تو رااز من جدا سازد دید

هر چه کردی تو به من از تو فراری نشدم

سالها  پیش از این

زیر یک سنگ گوشه  ای از زمین

من فقط یک کمی خاک بودم

یک کمی خاک که دعایش پر زدن آن سوی پرده ی آسمان بود

خاک هرشب دعا کرد

از ته دل خدا را  صدا کرد

یک شب آخر دعایش اثر کرد

یک فرشته تمام زمین را خبر کرد

و خدا تکه ای خاک برداشت

آسمان را در آن کاشت

خاک را توی دستان خود ورز داد

روح خود را به او قرض داد

خاک توی دست خدا نور شد

پر گرفت و از زمین دور شد

راستی من همان خاک خوشبخت

من همان نور هستم؟

پس چرا گاهی اوقات

این همه از خدا دور هستم

فرشته ای از خدا خواست تا به زمین برود تا زمین و زمینیان را از نزدیک ببیند

بالهای خود را که در زمین چندان به کار نمی آمد نزد خداوند به امانت گذاشت

قول بازگشت داد و به زمین آمد

از دیدن آن همه فرشته ی بی بال که قبلا آنها را در بهشت دیده بود تعجب کرد

چرا این فرشته ها برای پس گرفتن بالهایشان به بهشت باز نمی گردند؟!

و روزی رسید که فرشته بالش و قولش را فراموش کرد

و فرشته در زمین ماند...

 این پست به سفارش علی آقاست:

www.ali202iran.blogfa.com